کلام ایام تاریخی-۶۳۵،نهضت مقدس حسینی- علیه السلام- تجلی بی پایان عظمت و ارزش های دین خدا

بخش بیست و پنجم*

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ*

*کلیات*

• موقعیت نعمت «نبوت» در کلام حضرت امام حسین (علیه السلام).
• میزان عظمت نعمت نبوت.
• از طریق نبوت علم خدای سبحان جهت زندگی انسانها به آنها عرضه می شود.
• نور انتشار یافته از شخصیت و علم پیامبران خدا، امواج ظلمت ها را می شکافت.
• خدای سبحان با اعطاء نعمت نبوت انسانها را مورد تکریم خاص خود قرار داده است.
• کسانیکه خدای سبحان با اعطاء نعمت نبوت آنها را تکریم فرموده است، چه کسانی هستند.
• افرادی از مسلمین که دارای ایمان ظاهری یا ابتدائی هستند.
• افرادی از اهل ایمان که دارای ایمان حقیقی و کامل به الله و پیامبران او و کتابهای آسمانی هستند.
• کسانیکه در ایمان و عبودیت آنها ناخالصی وجود ندارد.
• تکریم خداوند درباره بنی آدم از ناحیه خلقت آنها.
• عده ای از انسانها به تکریم خداوند از ناحیه نبوت بی اعتناء شدند.
• تکریم انسانها از ناحیه خلقت و تکریم آنها از ناحیه نبوت.
• چه کسانی می توانند وارد پناهگاه امن و وسیع توحیدی شوند؟
• همراهان و یاران حضرت امام حسین -علی السلام- از کدام گروه از انسانها بودند.
• فضائل همراهان و یاران امام حسین -علیه السلام- به نحو اجمال و در حد فهم عادی انسانها در کلام شریف آن حضرت ذکر شده است.
• مراتب متعدد تکریم خدای سبحان در انسانها از ناحیه نعمت نبوت.
• مراد از «نبوت عامه» و «نبوت خاصه» چیست؟
• قرآن مجید مشتمل بر تمام علومی است که انسانها از طریق وحی نیاز به دریافت آن علوم دارند.
• حمد امام حسین -غلیه السلام- برای الله -عزّوجلّ- جهت نزول کتاب آسمانی.
• علت تأثیر خاص آموزش ها توسط پیامبر خدا -صلی الله علیه و آله و سلم- در انسانها.
• تفاوت آموزش های پیامبر خدا -صلی الله علیه و آله و سلم- با آموزش های معلمان عادی.
• تطابق روش آموزشی پیامبر خدا -صلی الله علیه و آله و سلم- با آموزش خدای سبحان.
• معنی آموزش خداوند و نوع آن.
• مراتب متعدد اکرام خداوند درباره انسانها با اعطاء نعمت نبوت.
• تذکری درباره تعلیم قرآن از طرف خدای سبحان.

* * * * * * * * * * * *

     خطبه مورد بحث در این سلسله مقالات در غروب روز تاسوعا در اجتماعی که از یاران و همراهان امام حسین -علیه السلام- تشکیل یافته بود، از آن وجود مبارک قدسی صادر شد. در مقاله قبلی بعضی از نکات آن خطبه شریف مورد شرح و توضیح و بحث قرار گرفت. در این مقاله نکات دیگری از آن و مطالب مربوط به آن را مورد بحث قرار می دهیم .

     ۶- امام حسین -علیه السلام- در مقام حمد برای پروردگار عالمیان به نعمت عظیم «نبوت» اشاره ای نمود و متذکر عظمت آن نعمت شد. نعمتی که ارزش و اهمیت و فواید و منافع آن با معیارهای عادی متداول بین انسان ها قابل اندازه گیری نیست.

     نبوت ارتباط مستقیم خاصی است بین پروردگار عالمیان با انسان ها با توسطیّت یکی از سفیران او که یک شخصیت قدسی است و تحت آموزش و تربیت مستقیم خدای سبحان قرار داشته و علم مخصوصی به او عطا شده است. آن شخصیت قدسی دارای فضائل اخلاقی فوق عادی می باشد.

     از طریق نبوت علم خدای سبحان جهت زندگی انسان ها به آن ها عرضه می شود و روش زندگی حقیقی به آن ها نشان داده می شود و آن شخصیت های قدسی همراه انسان ها جاده منتهی به مقصد حقیقی آفرینش را طی می کنند.

     نور انتشار یافته از شخصیت و علم و رفتارهای پیامبران خدا -علیهم السلام- امواج ظلمت ها را می شکافد و فضای زندگی انسان ها را روشن می کند و پرتگاه های کنار جاده زندگی دنیوی را به انسان ها نشان می دهد و پیروی از راهنمایی ها و توجه کامل به قوانین ارشادی نازل شده از طرف خدای سبحان به پیامبران مانع سقوط آن ها از پرتگاه های کنار جاده و رفتن در بیراهه ها می شود.

      امام -علیه السلام- در ابتداء خطابه خود به نعمت عظیم نبوت اشاره ای نموده و ذات قدوس احدیت را جهت اعطاء آن نعمت عظیم حمد می کند، و متذکر می شود که خدای سبحان با اعطاء این نعمت عظیم انسان ها را مورد تکریم خاص خود قرار داده است.

      اما این که آن حضرت در کلمه «اکرمتنا» یعنی «ما را اکرام فرمودی» چه کسانی را اراده کرده است، می شود گفت چند احتمال در این زمینه وجود دارد و آن ها عبارتند از:

     یکم: مراد عموم انسان ها است که پروردگار عالمیان جهت ارشاد آن ها پیامبرانی را فرستاده تا آن ها را به سوی مقصد آفرینش هدایت کنند.

     دوم: مراد اهل ایمان است که با پذیرش رهبری پیامبران خدا و ایمان به نبوت آن ها، راه اصلی زندگی حقیقی را پیدا نموده و در آن راه روشن و علامت گذاری شده وارد شده اند  و در حال حرکت به سوی مقصد حیات هستند. اما در بین این گروه از انسان ها افرادی هم قرار دارند که ایمان آن ها در مراحل ابتدایی است و به مرحله کمال نرسیده است، اما مجموعاً از بعضی برکات همان ایمان مقدماتی و ظاهری هم بهره مند هستند.

     همچنین در بین این گروه از انسان ها افرادی هم قرار دارند که ایمان آن ها ابتدایی و ضعیف و مجموعاً غیر حقیقی است و آثار ایمان حقیقی را ندارد. و عده ای هم به دروغ ادعای ایمان دارند و در اصل و حقیقتاً به دین خدا ایمان نیاورده اند، اما در جامعه دینی زندگی می کنند و از بعض مزایای جامعه دینی به ناحق بهره برداری می کنند.

     سوم: احتمال سوم آن است که مراد – امام علیه السلام- از این کلمه، مسلمین حقیقی و اهل ایمان حقیقی باشد که از بین عموم انسان ها، آن ها با ایمان حقیقی به الله و ایمان به پیامبران او و ایمان به کتاب های آسمانی و ایمان به قیامت و دیگر حقایق برقرار در عالم به جاده اصلی حیات رسیده اند و در آن جاده آشکار و باصطلاح آن شاهراه روشن به سلوک خود ادامه می دهند و با پیامبران خدا -علیهم السلام- در طی جاده حیات حقیقی همراهی دارند.در ایمان این گروه از انسان ها و در عبودیت آن ها ناخالصی وجود ندارد و آن ها از همه مزایای تکریم خداوند درباره بندگانش از طریق نبوت بهره مند می شوند.

    گروه اول قطعاً در این کلام موردنظر نمی توانند باشند چون در بین انسان ها، هم افراد صالح وجود دارند و هم افراد فاسد! طبعاً افراد فاسد مشمول تکریم خداوند از طریق نعمت «نبوت» قرار نگرفته اند. البته می شود گفت که عموم افراد انسانی از ناحیه خلقت و از نوع انسان بودن  مورد نوعی تکریم قرار می گیرند. همچنان که خدای سبحان در کتاب آسمانی فرمود:

     «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا»﴿ الاسراء/آیه۷۰﴾

     در این آیه کریمه تکریم خدای سبحان درباره «بنی آدم» از ناحیه خلقت او مورد نظر می باشد. اما اگر عده ای از انسانها به تکریم خدای سبحان از ناحیه «نبوت» بی اعتناء شدند و ملتزم به انجام فرمانهای پروردگارشان شدند و در مسیر عبادت شیطان به راه افتادند، ارزش های وجودی آنها در خلقت به عوامل فساد تبدیل خواهد شد، در نتیجه تکریم خداوند از ناحیه بعثت پیامبران و ارسال رسولان -سلام الله علیهم اجمعین- و فرستادن کتابهای آسمانی درباره آنها منتفی خواهد شد. پس نمیشود مراد امام -علیه السلام- در این کلام درباره موضوع تکریم انسانها از طریق نبوت عمومی ،کسانی باشند که بر حسب ظاهر به دین خدا ایمان آورده اند و اعضاء جامعه دینی محسوب می شوند.

      با این توصیفات روشن می شود که مراد آن حضرت گروه سوم از گروههای فوق الذکر هستند.یعنی کسانی که به دین خدا ایمان آورده اند و در پناهگاه امن توحیدی وارد شده اند و به حقایق موجود و برقرار در عالم از جمله «نبوت» ایمان خالص و کامل دارند.

     آن گروه از انسانها از برکات خدای سبحان و نعمت های او از جمله نعمت «نبوت» بهره مند می باشند و از ناحیه آن نعمت به جاده مقصد آفرینش و حیات انسانی وارد می شوند و از همین زندگی دنیا و قبل از رحلت خود در معرض نعمت های بی پایان خدای سبحان قرار می گیرند و در انتهای جاده حیات وارد بهشت جاویدان می شوند و به زندگی خود در جوار ملکوت خدای سبحان و در کنار پیامبران و شخصیت های قدسی در بهشت همسایه خواهند بود و رفاقت خواهند داشت . بطوریکه خدای سبحان در کتاب آسمانی فرمود: